Als mensen horen dat ik al tien jaar newborns fotografeer, gaat het gesprek meestal over baby's. Hoe krijg je zo'n kleintje zo mooi in slaap? Hoe zorg je dat ze niet schrikken? Logische vragen. Maar als ik heel eerlijk ben: het meeste wat ik in tien jaar heb geleerd, gaat niet over baby's. Het gaat over de ouders die tegenover me staan.

Iedereen komt binnen met een verhaal dat ik niet zie

Voordat ik ergens binnenkom, weet ik nooit wat er die nacht is gebeurd. Of de bevalling zwaar was. Of er al dagen niet geslapen is. Of dit al het derde kindje is en de ouders doodmoe zijn, of juist het eerste en ze zenuwachtig zijn voor alles. Ik heb geleerd om nooit te verwachten dat een shoot begint zoals ik had gepland. De shoot begint bij wat er die dag ís, niet bij wat er op papier stond.

Ouders verontschuldigen zich veel te vaak

“Sorry voor de rommel.” “Sorry dat ik er niet uitzie.” “Sorry dat de baby nu net huilt.” Ik hoor het bijna elke shoot. Wat ik in tien jaar heb geleerd: dat sorry hoeft nooit. Niemand van mijn klanten hoeft zich te verontschuldigen voor hoe hun huis, hun haar of hun baby op dat moment is. Dat is namelijk precies waar ik voor kom. Niet voor perfectie, voor hen.

De rust die ik breng, is vaak het echte cadeau

In het begin dacht ik dat mijn werk vooral over foto's ging. Inmiddels weet ik: het gaat net zo goed over de anderhalf tot twee uur waarin ouders even niks hoeven. Geen bezoek ontvangen, geen huishouden, geen verwachtingen. Gewoon er zijn met hun kindje, terwijl ik om hen heen beweeg. Meerdere ouders hebben me achteraf verteld dat die rust hen meer heeft gedaan dan de foto's zelf.

Vaders worden vaak vergeten, ook door henzelf

Iets wat ik pas na jaren goed ben gaan zien: vaders (of de andere partner) trekken zich vaak onbewust terug tijdens een shoot. Ze denken dat de foto's over moeder en kind gaan. Ik vraag inmiddels altijd bewust om ook hen erbij te betrekken, want die eerste weken zijn voor hen al net zo overweldigend, ook al wordt er vaak minder naar gevraagd.

Elke shoot leert me weer iets nieuws over geduld

Na duizenden baby's zou je denken dat ik alles wel heb gezien. Toch verrast elke shoot me weer. Het ene kindje heeft alle tijd nodig, het andere is binnen tien minuten klaar. Wat me tien jaar ervaring vooral heeft gebracht, is niet een trucje dat altijd werkt. Het is het vertrouwen dat het altijd goed komt, ook als het anders loopt dan gepland.

Wat me na al die jaren nog steeds raakt

Elke keer weer, dat moment waarop een ouder naar hun kindje kijkt en heel even alles om hen heen wegvalt. Dat vergeet ik nooit, hoeveel shoots ik ook nog ga doen. Het is niet de perfecte pose die me raakt. Het is dat ene, oprechte moment ertussen.

Wil je kennismaken en horen hoe een shoot bij mij eruitziet? Stuur gerust een berichtje.